EdgeZero Verhalenwedstrijd & Uitgeverij
Zo ging het altijd. Lucius de Sterrenwichelaar zette zijn kistje neer op het marktplein in het afgesproken dorp, meestal eind van de middag, wanneer het boerenvolk terugkwam van het land en zich wilde laven aan een pintje of iets sterkers. Hij was het soort vermaak dat ze wel konden waarderen, enerzijds serieus, anderzijds potsierlijk met…
illustratie door Elora Sperber Dit verhaal (en andere schitterende verhalen ) is ook te lezen in MISTFLARDEN & MOORDJUWEELTJES 1 Titus stopt niet met huilen. Geen van de gebruikelijke trucjes werkt. Zelfs de omslagdoek van zijn moeder, waarin haar geur nog rondhangt, brengt hem niet tot rust. De afgelopen nachten heb ik nauwelijks een oog…
Dood, melaatsheid, ketterij, Onheil, duivelen gaan voorbij Cassius, hoewel het liefst vertoevend te midden van zijn boeken en manuscripten, had zich de nodige moeiten getroost om zijn Truffelveld nabij de westelijke boorden van het Hercynische woud ontoegankelijk te maken voor ongenode gasten. Er liep maar één pad naartoe tussen hoog oprijzende eiken, populieren…
1: Wrakpiek ‘Kus mijn kont,’ siste de groene imp Kaghane tegen de jongeman Koshado, die prompt gehoor gaf aan het verzoek van de kleine demon. ‘Nu ik,’ gromde de rode imp Mirume en nam de plek van Kaghane in, hetgeen gepaard ging met gekrijs en gekrab. Groen en rood mochten elkaar niet, hoewel Koshado…
1 Toen de koperen trekbel voor de derde keer luidde, liep Alice Hargreaves, née Liddell, zelf de trap af. Het was natuurlijk niet zoals het hoorde, maar ze was eigenlijk wel nieuwsgierig naar de bezoeker. Per slot van rekening was zij de gastvrouw. Al met al verwachtte ze er niet veel van: de meeste van…
Vlammen en vuur hebben voor mij altijd iets magisch gehad. Al van jongs af staarde ik in de vlammen van de haard bij ons thuis, waar mijn moeder haar eigen magie brouwde van soepen en stoofpotten die door de hardwerkende mannen van ons gezin gretig verorberd werden. Ik onderhield het vuur. Voedde het met takjes…
‘…the living flesh that hopelessly corrupts the ethereal music’ Ernest Becker, Escape from Evil 1. We liggen ergens bij Braubach voor de wal. Het is avond, buiten regent het zacht. Onderschipper Schulz, in de salon met zijn magere rug naar de voorplecht gewend, zit op zijn praatstoel. Het zullen de zenuwen wel zijn, de…
Zwart omringt me. Ik til mijn handen op, maar zelfs die kan ik niet zien. Mijn op hol geslagen hart beukt als bezeten. Ik graai naar mijn gezicht. Misschien hebben ze nog geen kans gezien om … Een vertwijfelde zucht verlaat mijn longen. De aansluiting is in het midden van mijn voorhoofd aangebracht, niet groter…
‘En hoe gaat dit de Laaglandse Moerasdraak van de ondergang redden, meneer Tsapopoulus?’ vroeg Hilde van Bergen, de voorzitster van de vereniging Red onze draken nu!!. Meneer Tsapopoulus grijnsde en vouwde zijn handen samen. Er ging een onwillekeurige huivering door de drie dames die bij hem aan tafel zaten. Hun gast had een beslist interessant…
Zotulla Zeven-zwaard was de hetman van de meest gevreesde woestijnrovers in Tasuun. Hij droeg zijn baard in drie vlechten: één ingesmeerd met goudstof, de tweede gesteven met het bloed van zijn slachtoffers en de derde glimmend van het lijkvet. Het verhaal ging dat hij iedere volle maan met Thasaidon zelf een kroes vurige arak hief…