EdgeZero Verhalenwedstrijd & Uitgeverij
De opdracht leek simpel. Joanne stuurde haar verkenner voorbij de buitenarm van Orion, langs de Varganevels en dan het grote niets in. Wekenlang was er niets dan stof en puin dat langzaam overging in het pure vacuüm tussen de sterren. Het uitzicht vanuit de commandoruimte werd steeds saaier, hier en daar kleine puntjes, sterren of…
Naar bedorven eieren stinkend water klotst rond onze enkels terwijl ik Mickey volg door de afvoerpijp. Voorovergebogen sluipend op onze dikke rubberen zolen, op onze hoede om geen geluid te maken dat aan de buitenkant gehoord zou kunnen worden. Om mijn evenwicht te bewaren, houd ik mijn vingers tegen de zijkanten van de pijp; roestschilfers…
Eigenlijk is kunst maken een gevecht met jezelf. Eerst de twijfel als je iets opvalt. Is het er wel? Is het speciaal? Hebben anderen dit niet al bedacht? Daarna het opkomende zelfvertrouwen. Ja, het is er. Ja, het is bijzonder. Ja, ik zal het beschermen. Ik kan niet anders. Ik zat in de trein en…
Vader bracht een heks naar ons huis. O vader! Waarom moest je met die slang trouwen? Waren we niet gelukkig samen? Ik kon zonder moeder. Ik had nooit een moeder gekend, ik had er geen nodig. En zeker geen heks als Catherina D’Olphansy. De mist hing zwaar over het land toen vader terugkeerde van zijn…
Zo ging het altijd. Lucius de Sterrenwichelaar zette zijn kistje neer op het marktplein in het afgesproken dorp, meestal eind van de middag, wanneer het boerenvolk terugkwam van het land en zich wilde laven aan een pintje of iets sterkers. Hij was het soort vermaak dat ze wel konden waarderen, enerzijds serieus, anderzijds potsierlijk met…
illustratie door Elora Sperber Dit verhaal (en andere schitterende verhalen ) is ook te lezen in MISTFLARDEN & MOORDJUWEELTJES 1 Titus stopt niet met huilen. Geen van de gebruikelijke trucjes werkt. Zelfs de omslagdoek van zijn moeder, waarin haar geur nog rondhangt, brengt hem niet tot rust. De afgelopen nachten heb ik nauwelijks een oog…
De druilregen weerhield me er niet van een espresso te gaan drinken in mijn favoriete koffiebar op zaterdagmorgen. Ik ging naar binnen – er zat uiteraard niemand op het terras – en koos een tafeltje achteraan. Op dit vroege uur was er maar een handvol klanten, en ik verwelkomde de stilte. Ik bestelde een espresso,…
Dood, melaatsheid, ketterij, Onheil, duivelen gaan voorbij Cassius, hoewel het liefst vertoevend te midden van zijn boeken en manuscripten, had zich de nodige moeiten getroost om zijn Truffelveld nabij de westelijke boorden van het Hercynische woud ontoegankelijk te maken voor ongenode gasten. Er liep maar één pad naartoe tussen hoog oprijzende eiken, populieren…
Jaap trok zijn kraag op tegen de snijdende wind. Verse sneeuw knisperde onder zijn stampende voeten op een verlaten perron. In de verte naderde een koplamp, moeizaam ploegend door de wervelende sneeuwstorm. Even later pufte de rode trein sloom langs perron 2. ‘Een rode trein?’ mompelde Jaap verrast. Hij wachtte tot de trein tot stilstand…
1: Wrakpiek ‘Kus mijn kont,’ siste de groene imp Kaghane tegen de jongeman Koshado, die prompt gehoor gaf aan het verzoek van de kleine demon. ‘Nu ik,’ gromde de rode imp Mirume en nam de plek van Kaghane in, hetgeen gepaard ging met gekrijs en gekrab. Groen en rood mochten elkaar niet, hoewel Koshado…