EdgeZero Verhalenwedstrijd & Uitgeverij
Ar scáth a chéile a mhaireann na daoine. Under the shelter of each other, people survive. Ní neart go cur le chéile. There is no strength without unity. Ierse spreekwoorden Op de meest heidense der avonden weet Róisín het even niet meer. De vloertegels voelen koud als de aanstaande winter onder haar…
De lucht in de assemblagehal trilt. Nee, een goed waarnemer zou zien dat niet de lucht trilt, maar de ruimte waarin de lucht hangt. Contrasterend tegen de grijze achtergrond van de overliggende wand rijten vibrerende zwarte en gele trilharen de ruimtetijd open. Kwantumweefsel wordt opengescheurd, vreemdheid dringt de werkelijkheid binnen. Iets tast uit de diepten…
‘Ik wil niet dat je gaat.’ Door de tranen zag Irina de wereld als door een beregend raam. Ze hief een hand naar Jeffs gezicht. Hij sloot zijn ogen, kantelde zijn hoofd een beetje en drukte zijn wang tegen haar handpalm. Ook zij sloot haar ogen. Voelde hoe hij zijn hand over de hare legde,…
Ze zit in de hoek van de barak, aan de rand van Oost-Groningen, waar het land vlak is en de wind nergens door wordt tegengehouden. Buiten ligt het kamp in een leeg veld dat ooit akker was. De grond is hard en wit uitgeslagen van de vorst. Het is de koudste nacht sinds vele jaren….
In het jaar des Heeren 1607, zynde het neegende der vorsten Albrecht en Isabella, vondt te ‘s Graven-Leerne de terechtstelling plaets van Janne Callens, Passchyne Neyts en Joosyne Celis. Janne Callens stondt beschuldigd ene koe te behexen door ze met hare linkerhand over den rug te wryven. Den volgenden dag stierf het beest, lydende vreeselyke…
‘Hé, je had helemaal niet verteld dat je ex gaat exomigreren,’ zegt Nils tussen neus en lippen door, ergens tijdens ons derde biertje. Het geroezemoes van het café lijkt in één klap te verstommen, alsof iemand de geluiddempers in mijn implantaten plotseling aan heeft gezet. Ik kijk met een ruk op van mijn biertje en…
De nacht boven het woestijnlandschap was met sterren bezaaid, alsof een oude godheid haar mantel over het zand had uitgespreid. James Bulger voelde hoe Rudyard van Pelt onrustig naast hem schoof, terwijl hij op de koude rug van het hoge duin lag, de verrekijker in een krampachtige greep. Beneden, in het afgelegen dal dat zich…
Igor Blodøks spreidde de ijsberenvacht uit in de bedstede en rangschikte de twee zijden hoofdkussens zorgvuldig. Ze waren van een Byzantijnse handelaar afkomstig, die meende dat drie lijfwachten wel voldoende waren en de bruine bloedvlekken versmolten zo goed als onzichtbaar met de geborduurde guirlandes. Hij deed een stap achteruit en knikte. Alleen het beste was…
Kort voor ik jou ontmoette, probeerden mijn kompanen me nog op andere gedachten te brengen. ‘Je gaat alles verliezen, Finneas,’ bezwoeren ze me. ‘Je zal niet naar de ruimte mogen. Doe het gewoon niet!’ ‘Maar dit is mijn laatste kans,’ wierp ik tegen. ‘Bijt dan nog één keer door!’ We liepen door een noordelijke buitenwijk…
Het begon niet met een debat, of een crisis, of een stem. Het begon met een handtekening. Zwart op wit. Onuitwisbaar. Gerrit van Drunen zette zijn Montblanc neer met theatrale traagheid, alsof zelfs zijn gebaren wetten konden schrijven. Zijn glimlach, smal als een scheermes, weerkaatste in de flits van camera’s. Buiten, op het Plein, klonk…