EdgeZero Verhalenwedstrijd & Uitgeverij
Oni no rusu ni mame hiroi als de oni weg is, kan je je bonen oprapen ― Japanse uitdrukking De twee oudjes stonden voor het noren-gordijn van hun badhuis, wuivend, met de oprechte afscheidslach op hun gezichten die decennialange dienstbaarheid verried. Twee geschrompelde gestaltes, de vrouw nog iets kleiner dan de man, in bedrieglijk…
‘Hé! Speurneus!’ Een vrouwelijk persoon, midden dertig, staat voor me op straat. Haar wangen rood, haar ogen schitteren. Oprechtheid. ‘Ja?’ Ik buig me naar haar over, in de verwachting dat ze zich terugtrekt, maar ze plant haar handen in haar zij. Vreesloos. Mijn tong schiet uit mijn mond. Ik lik langs mijn bovenlip en trek…
De lucht in New Orleans hing zwaar als een natte doek, doordrenkt met vocht en onuitgesproken geheimen. Het was een stad die ademde in zuchten en fluisteringen, een plaats waar het verleden zich nooit helemaal gewonnen gaf. Onder de oranje gloed van de gaslantaarns leek elke schaduw een gezicht te hebben, elk briesje een fluistering….
Mijn moeder is een tijdreiziger. Dat is ze niet altijd geweest, maar toen ik een jaar of negen was, zag ze eens een oproep hangen op het prikbord bij de plaatselijke Albert Heijn. “Gezocht:” stond er op het briefje, “betrouwbare poetshulp. Dagen/uren nader overeen te komen.” Ze nam de oproep mee naar huis, belde het…
‘Die Mythen der Nacht sind wie Flüsse aus Sand. Sie formen unsere Träume und verschlingen zugleich die Unvorsichtigen.’ ‘De mythen van de nacht zijn als rivieren van zand. Ze vormen onze dromen en verslinden tegelijk de onvoorzichtigen.’ Uit: Schatten der unaussprechlichen Mythen van Prof. Dr. Albrecht Theodor Wilhelm von Sternwald (1821) In een…
Met de juiste Overlay was het aangenaam toeven in Het Witte Hert. De muziek zweefde door Nelsons geprefereerde corridor van decibels en hield zich aan de playlist. De muren dosten zich uit in de juiste vintage neo-Germaanse tinten en het licht was ontleend aan een mediterrane zonsondergang. Nelson fluisterde de Overlay een tweak aan de…
Illustratie: Shigamoto Hiroshi De keuken was vol stoom en zweet. Vetdruppels sijpelden langs de roestige afzuigkap, messen klepperden tegen snijplanken, stemmen mompelden bevelen door elkaar heen. Annette Krijger stond met het zilveren dienblad in haar trillende handen en voelde hoe haar ribbenkast bij elke ademhaling pijnlijk uit elkaar leek te scheuren. Haar uniform, een goedkope…
Zoals alles wordt het station alleen nog erger. De loketten zijn al lang gesloten, een stationschef heb ik er nooit geweten. Er zijn camera’s, en daarmee is alles gezegd. Op een goede dag stoppen er twee treinen per uur, maar dat is overdag en dat boeit me niet. Stoppende treinen boeien me sowieso niet. Goederentreinen,…
Ik heb de gewoonte elke dag te beginnen met een stevige wandeling langs de zeedijk, ongeacht de weersomstandigheden, maar die koppigheid leidt soms tot gevaarlijke situaties. Neem nu dat helse onweer op die onfortuinlijke dag. Toen ik thuis vertrok was het nog maar lichtjes aan het regenen, maar nauwelijks tien minuten later barstte het onweer…
Toen Sergio negenhonderdachtennegentig was . Roage was verdacht stil en Sergio kon het niet nalaten zijn vriend en zakenpartner een beetje te plagen. Hij zond een gecodeerde laserstraal naar de ontvanger op Roages pak: ‘Gaat het? Het vacuüm is niet voor iedereen.’ ‘Geen enkel probleem!’ antwoordde die via hetzelfde medium terwijl hij hopeloos overcompenseerde en…