EdgeZero Verhalenwedstrijd & Uitgeverij
1 – Naar Acajama Diep beneden mij doet de Grauwe Woestijn haar naam eer aan. Van het door zandstormen gegeselde oppervlak heb ik nog niets gezien. In de azuurblauwe hemel heerst serene rust, enkel verstoord door zwiepende drakenvleugels. Naast Azar vlieg ik in het eskader dat op weg is naar het zuiden. Voor mij…
Artwork: Henry B. Kummel Door de toenemende wind en striemende regen, worstelde Eloa vooruit. De wind rukte aan haar rokken en haar schoudermantel. In de verte zag ze de rook van de plekken waar zout gewonnen werd. In dit weer konden ze geen zilt turf verbranden, maar het zoutzieden in de zoutketen, de schuurtjes waar…
Lang geleden proefde Luis Alameda dezelfde smaak van verrot hout in zijn mond, dat herinnerde hij zich vaag. Zijn tong voelde ruw, alsof hij in zijn slaap op iets ouds had gekauwd, vezelig, met een muffe, vochtige ondertoon. Hij slikte moeizaam, duwde de dekens van zich af en bleef even zitten op de rand van…
Pater Celestio staarde vanuit het raam van de kloosterbibliotheek naar de donkere heuvels aan de horizon. Het silhouet van de brandende stad stak daar grimmig af tegen de avondlucht, vlammen sloegen uit de ramen van de huizen en gele vonken schoten de zwarte hemel in. De stedelingen waren voor de duivel gevlucht en bivakkeerden in…
De klap was dof, alsof de atmosfeer van Mars het geluid probeerde te verstikken. De reddingsmodule tolde, haar hitteschild een brandende ster tegen de koperrode hemel. Isa voelde de kracht van de rotatie haar tegen de gordels persen terwijl waarschuwingssignalen als opgejaagde insecten door haar helm flitsten. Hulpsystemen falen. Motor 2 offline. Noodhuid activeren. Ze…
De piccolo Tais Teng Abeltje Abelszoon, de 376ste met die naam, werkte als piccolo in het Emporium Universalis. Hij bediende een glazen lift die van de Koopjeskelder tot de Ragnarok Wapenwinkel, met zijn vlammende zwaarden en bezielde shurikens, steeg en daalde. Het besturingspaneel bevatte een kleine tienduizend knoppen die als minuscule sterren fonkelden. Enkel…
De derde nacht dat Earnest niet terugkeerde, veranderde het licht in de stasiskamer. Niet zoals lampen normaal veranderen, geen knipperen, geen storing. De schaduwen bleven iets langer hangen dan ze hoorden te doen, trokken zich niet snel genoeg terug in hun hoeken. De kamer zelf, die ze ironisch ‘de stiltekamer’ noemden in de beginfase, was…
Tap tap tap tap … tap … taptap … Anna’s ogen vlogen open. De cijfers van haar wekker kwamen wazig in beeld terwijl ze slaapdronken probeerde haar ogen te focussen. Zeventien over drie. Waarom was ze wakker? Tap tap tap tap … tap … taptap … Ze schoot overeind. Het tikken klonk vaag, hol in…
De stad was stil. Waar ooit een constant geroezemoes heerste – het gieren van motoren, geschreeuw van straatverkopers, het gelach van kinderen – hing nu een ongemakkelijke rust. Alleen het geritsel bleef. Een constant, onderhuids geluid dat leek te komen van de straten, de muren, zelfs de lucht. Ruben haalde diep adem en trok zijn…
Ar scáth a chéile a mhaireann na daoine. Under the shelter of each other, people survive. Ní neart go cur le chéile. There is no strength without unity. Ierse spreekwoorden Op de meest heidense der avonden weet Róisín het even niet meer. De vloertegels voelen koud als de aanstaande winter onder haar…